Pracownik stale przemieszczający się nie odbywa podróży służbowej w rozumieniu Kodeksu pracy - przełomowa uchwała Sądu Najwyższego.

Pracownik wysłany w podróż służbową ma prawo do diet i zwrotu ponoszonych w podróży kosztów.
Świadczenia te, do pewnych limitów, są zwolnione z podatku dochodowego i nie stanowią podstawy wymiaru składek ZUS.
W celu zastosowania zwolnienia konieczne jest rozstrzygnięcie czy pracownik przebywa w podróży służbowej w rozumieniu Kodeksu pracy czy też nie. Zgodnie z Kodeksem pracy podróżą służbową jest wykonywanie przez pracownika zadania poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.
Kontrowersje budziło ustalenie, czy w podróży służbowej przebywa pracownik, którego stałe miejsce pracy jest określone w umowie jako np. obszar województwa czy teren całej Polski, a pracownik stale się po tym terytorium przemieszcza w celach służbowych. W konsekwencji, niejednoznaczne jest również, czy wypłacane pracownikowi w związku z taką podróżą świadczenia podlegają zwolnieniu z podatku i składek ZUS czy nie. Interpretacje organów podatkowych i wyroki sądów w powyższym zakresie nie są jednolite.

Uchwała Sądu Najwyższego W dniu 19 listopada 2008r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę w składzie 7 sędziów (sygn. akt II PZP 8/08), w której wskazał, że wykonywanie przez pracownika uzgodnionej między stronami pracy, która polega na stałym przemieszczaniu się na określonym obszarze, nie jest podróżą służbową w rozumieniu art. 775 § 1 Kodeksu pracy. Konsekwencje uchwały SN Uchwała nie jest źródłem prawa, ale w polskim systemie prawnym mało prawdopodobne jest, by inne sądy wydawały rozstrzygnięcia sprzeczne ze stanowiskiem Sądu Najwyższego. Uchwała ta może mieć szczególnie duże znaczenie dla pracodawców zatrudniających pracowników odbywających częste podróże w celach służbowych, np. przedstawicieli handlowych, kierowców czy pilotów wycieczek. Uchwała może bowiem oznaczać, że diety i zwrot kosztów poniesionych w związku z podróżą (np. koszty noclegów, przejazdów i przelotów) nie podlegają zwolnieniu z podatku i składek ZUS. Organy podatkowe mogą w takiej sytuacji uznać, że u pracodawcy i pracownika powstają zaległości publicznoprawne.
Jak możemy pomóc?
Chętnie pomożemy Państwu w ukształtowaniu polityki podróży służbowych w Państwa przedsiębiorstwie w sposób, który zgodny będzie wymogami prawa pracy i z Państwa oczekiwaniami co do finansowania należności z tytułu podróży służbowych, a ponadto nie narazi Państwa na zaległości z tytułu podatku dochodowego i ubezpieczeń społecznych.
W szczególności zaś:
• sprawdzimy, które podróże Państwa pracowników można (i należy) uznać za podróże służbowe w rozumieniu prawa pracy;
• pomożemy ustalić, jakie świadczenia wypłacane z tytułu podróży podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego i podstawy wymiaru składek ZUS;
• wskażemy, jaką dokumentację w zakresie delegacji pracowników należy przygotować w celu zminimalizowania ryzyka sporów z organami podatkowymi i Państwową Inspekcją Pracy.